انديشه

دیدن و شنیدن

2007-10-22T17:43:00.009-04:00

To Andrea Bocelli چشمانت هدایت گرند گر نه طی طریق بس دشوارست برفرسوده پاهای من. چشمانت نمایانگر پردیسند گر نه انگشتان من از فرط ناامیدی به خاک اشارت دارند. صدایت آهنگ رویای منست درتیره گاه شب بینش ازنگاهت سیراب است که دیدن گامی بیهوده ست. پیام بشارت در آواز توست. فراخوانی آدمیان که نور جلوه گاه توست. گزیری نیست جز درین کوره راه ماندن بربستر خاک فروافتادن وبه رویای ابدی خسبیدن

وصال

2006-06-17T03:01:00.000-04:00

زیباترین کلامصراحت بیان توستزیباترین نگارچهره بی نقاب توستزیباترین تماسصدای بی واسطه توست***عاشقانه ترین فریادگریستن ابرستچون غیابتکه تاریکترین شبهاستوگشایش چشمانتکه طلوع سپیده است***آزمون عشق دشوارنیستحتی در گذرازچنبره های تنگ نیازتنها درنگی لازم استازشتاب زمان***جاودانه ترین وصالفراغت خاطرستپرشکوه ترین معاشقههم آغوشی با مرگ استوزیباترین رویارویای فراموشیست

امشب

2006-06-17T02:35:00.005-04:00

امشب آسمان با من سخن خواهد گفتوپرده از راز پریشانیش برخواهد گرفتامشب آسمان عاشقانه خواهد گریستواززمین برق آسا بوسه ای خواهد گرفتامشب آسمان مرا درنظرخواهد نشاندومشتاقانه برمن مهرخود خواهد فشاندامشب آسمان درآغوشش مرا خواهد فشاردوبا خود به فضاهای بی حصار خواهد کشاندپس آنگه که ستار گان یکایک پدید آیندتنها من با آنان سخن توانم راند

نگار

2006-06-16T20:19:00.001-04:00

چون در آیًینه نگریستمهییًت نگار را دیدمغده ای از اعصاب ورگنشان افتخارخود محوریاما کسی جزمن آنجا نبودمن بودم که فرمان مرگ صادرکردمقهقهه زنانپس نقاب انساندوستی از چهره برافکندموخود را نمایاندمآنچنان که بودمخود را به انکار رسیدمزندگی را ومرگ راعشق را

درون

2006-06-16T19:22:00.000-04:00

درخت ودرختچهبرگ و برگچهدرختزاری در دلخشکزاری برچهرهبهاری در درونخرانی ازبرونگلی درگلخانهپرنده ای در قفستبسمی مبهمواحساسی در دلچون اشکیخشکیده در چشموسیاره ایعقیم ازحیات

جهت حرکت

2006-06-14T05:03:00.000-04:00

ای کبوترغمگینیکه پاهایت را از دست داده ایاز بالهایت استفاده کنوخود راازسکون لایه های خاک برهادریچه خوشبختیبرمستمندان بسته استمسیررهاییدرکوچه التماس نیستموشها درسایه پنهان می شوندتو به سوی آفتاب بپروازای سالککه برکویرزندگیگام بر می داریگرچه همه جهات یکسانندگربه آسمان صاف بنگریراه طریقت را خواهی یافت

شوق دیدار

2006-06-14T04:54:00.000-04:00

نه در قطارمسافری بودنه در ایستگاهنه چشمانی برراهنه پروازی درنگاهنه عزیمتی از انتظارنه شوقی در وصالواین همه را چه به سادگی پذیرفته ایمکه دلتنگی عاطفه مجنونانستوتمنا احساسی بی حاصلدوست داشتن تجارتیست پایاپایچون پرستش بی نیازیوتحقیرنیازمندیعشق کلامیست بیگانهازگذ شته های دوردستواسطوره های کودکانآه دریغ ازلحظه ایولبخندیحاکی ازرضایت دیدارواشتیاقیبه ملاقات مجددبخششی بی نخوتآه دریغ ازدوست داشتنی بی

رفتار

2006-06-14T04:20:00.000-04:00

من به نهاد انسانها پی برده امودردالان های پیچاپیچ رفتارسفرکرده امدرون تاریک ترین دلها را کاویده امتا به ژرفنای ریشه های تصمیم رسیده امآن روزکه بازگردمروبنده را کنارخواهم گذاشتوبا تو ای دوستباچشمانم سخن خواهم گفت

حیات

2006-06-14T04:09:00.000-04:00

حیات روده ای درازستما ازدهان وارد می شویمو ازانتها خارجحرکت افقی استوما درمکان ساکنیمچون مجسمه ای بی حالتما جنازه هاییمدرگورستان زندگیدرانتظارتولددر هوایی متعفنبا صورتانی خندانو شکمانی پر از طعامما بیصدا می گرییمما بی عشق می زندگیم

جستجو

2006-06-14T03:17:00.002-04:00

به پریا درپیچ تودرتوی زمان به ملاقات هم برآمده ایم تو ناآرامی و بی قراریم را می بینی وبه من اعتماد نمی کنی تونیازمند آرامشی وآنرا در من نمی یابی ما همه به دنبال آرامشیم درچهارراه های برخورد وآشنایی همه درجستجوی پردیس موعودیم پابراحساسات همدیگر همه به کتمان حقیقت نشسته ایم دست در دست همدیگر ما به انکارعشق رسیده ایم درپی تحصیل شادمانی درتقلای حفظ خود درین پایان ناگهانی من بدی نیستم و توخوبی نیز

Toronto

2006-06-14T01:45:00.000-04:00

اینجا تورونتوستشهر روبنده هاشهر سیمان و شیشهو گلهای مصنوعیشهرحنجره های بی صوتوناله های اگزوزشهر اندامهای بی سرولبخندها ی ساختگیشهر پرندگان بی بالوروابط بی حسشهر خاموششهرمردهشهر آوارشهربی عشق

گرسنگی

2006-06-14T01:08:00.000-04:00

To Kevin Carterنمی خواهم زندگانی رااینسان اینگونهبدین ترتیبکین خطوط درتوالیندوین کلمات بدنبال همنمی خواهم زندگانی رااینسان اینگونهگرتکدرخاطری هستدرگوشه ایابرآلود و غمگینبرچهره ای سرد و منجمدکه خیره است بی حالتگر تردیدی هستدر اعتراف به احساسیکه در لجنزاریک رابطه لگدمال شدهودر حضور کرکس مرگکه کودک گرسنه درون راحریصانه ثانیه می شماردنمی خواهم زندگانی رااینسان اینگونه

آرامش

2006-06-11T12:04:00.000-04:00

به آقاجونحیات سرآغازمرگ استهمانسانکه غم به شادی منجر می گرددوآرامشمنتهای پریشانیستکنجکاوی سرخی نادریستبر پیکره بیجان جامعهمثال لکه ای فیروزه ایدر پهندشت سبزخره ایدریاچه ای کوچکمحاط دراقیانوس حیاتآه چه معصومانهو محیلانهتو را به کشتارگاه برده اندبی نیازی به حقیقتبرهانی نیستبلکه شهوتیستبه تنعم ورفاهرخوت اندام زنده استدر محیط معتدلدرکنارمن نشسته ایبی هیچ سخنیحضورتو حقیقتی ستدر انبوه توهم اشیاتمایل حس

انتظار

2006-06-11T11:44:00.000-04:00

ای نازنیندرانتظارتوقرنهاست که اندرون کلبهخیره به درگاه نشسته امدرین بیابان دیگرخاروخاشاکیبه برافروزی آتشنمانده استدرین شبهای سرد زمستانآن هنگام که باددانه های برف رابه پنجره کلبه می زندمن همچنانمنتظربه درگاه می نگرماگر روزی آمدیای مهربانبرایمآینه ای بیاورکه درآنموها ی منخاکسترانتظارنباشند

مرثیه برای احمد شاملو

2006-06-11T11:37:00.000-04:00

درمرگت گریستمنه به خاطرتوکه "مرگ راسرودی کردی پرطبل ازحیات"نه به خاطرخودکه زندگی راقصه ای کردمبی فراز ازبرسرزمینی گریستمکه حماسه هایش راسراینده ای دیگرنیست

رسالت

2006-06-11T11:32:00.000-04:00

هرگزازتوگریستن مبادمگرآنکه قطره های اشکبسان کلماتی آهنگینبر کاغذ فرود آیندتا بیان حقیقتی باشندکه همه می دانندولیکن در سکوت

نشاط

2006-06-11T11:14:00.000-04:00

چه نشاطی می توان داشت؟هنگامی که دیگر درختی نمانده استتا نسیم خنک سحرگاهی موسیقی برگهایش را بنوازدآه زندگی زندگیدربعد ازظهرگرم و خشک تابستانجویباری فرحبخش و درختیتا در سایه اش بیاساییآه خاطره خاطره

تقدیر

2006-06-11T10:45:00.001-04:00

شکوهمندانه به خلوت نشسته بود با چهره ای آّّکنده از یاس نظاره گر مردمانی که لحظه ها را حس ناکرده زیستند چرا که اسارت را به آزادی برگزیدند ومراتب را دیواری بی رخنه پنداشتند آنگه مرگ به زندگی درآمیخت و من زاده شدم کودکی برآمده زین آمیزش بازتاب چهره غمگینش پس لرزه ای گذرنده و اینک در پی تقدیر به سرشت آسمان خواهم پیوست وزمین در من شناور خواهد گشت با همه اسرار نا گفته اش

تنهایی

2006-06-11T10:21:00.001-04:00

گام برداشته ام در تاریکی خویش سر در گریبان فروبرده دالان تنگ تنهایی با دیوارهایی برساخته ازحقیقت مسکوت. شب به روز استحاله یافت من تجربه زایش نورشدم به رسالت افشای حقایق مرگی که به آرامی و تداوم تارهای خود رابر اندام زندگی تنید. پس مرگ و زندگی همزمان به انکار عشق رسیدند من از جنازه یک تجربه به حضور تعفن پی بردم وتو ازاسارت یک نیاز

Your Hands

2005-03-21T18:42:00.007-05:00

To Catherine Roynette. Pledge your hands to the wind They will fly They will fly up to the sky and they will nest on the stars. Pledge your hands to the wind They will go to the salted desert and there will grow two vivacious trees, one uplifted proud cypress and the other one a weeping in-love willow Pledge your hands to the wind. They will go to the endless sea one will

دستانت

2005-03-20T10:46:00.010-05:00

به کاترین دستانت را به باد بسپار خواهند رفت خواهند رفت به آسمان و لانه خواهند کرد برستارگان. دستانت را به باد بسپار خواهند رفت به دشت کویر و خواهند رویید یکی سروی سربلند ودیگری بید عاشق. دستانت را به باد بسپار خواهند رفت به دریای بیکران یکی موجی خواهد شد بی قرار و دیگری کلکی، ما من امید. دستان تو دوپروانه دوپرتو نور دوبرگ درخت زیتون. شناور بر باد دو روح جاویددو روح آزاد

شب وعاشق

2004-12-09T02:45:00.003-05:00

شب است و شب زنده دار چون روح عاشق و عشق

خیال اندیشی

2004-11-30T15:20:00.003-05:00

هر درونی کوخیال ‌انديش شد چون دليل آری خیالش بيش شد مولانا

Decision

2003-06-15T16:40:00.000-04:00

Life does not stay at the corner of decision.

A Special Note in the Diary of a Spirit

2003-04-21T15:29:00.001-04:00

It was at the beginning of the spring that a fight started inside me. During the nights of sleeplessness, i was burning in the flames of a war that its motive and its oponents all were part of me. It was clear to both sides what this conflict was about. The battle eventually ended with victory for one side and defeat for the other side. There were corpses everywhere covered by the ashes of the

تأثر

2003-04-01T01:46:00.002-05:00

در يک لحظه سرخی پيراهن تو و قطره اشکی در چشم من

Trois poèmes

2003-02-14T23:17:00.000-05:00

Le premier poème *La vie*Au début de la soirée,dans les passages mobiles foncés,parmi les statues silencieuses,il y a avait seulment toi et moi.Tu m'as dit bonjour de la main.Tu as ri avec moi.Je t'ai souri.Dans le train de la vie,nous nous sommes regardés l'un l'autreavec les yeux clair.Tandis que nous nous sommes connus longtemps,mais nous sommes encore neuf l'un l'autre.Quand l'obscurité

شب شنبه

2002-11-28T02:16:00.000-05:00

شب شنبه چه طولاني بود.گذر ثانيه ها چکه چکه قطره های خون بودند

پایان

2002-11-22T01:19:00.000-05:00

ديدی که چگونه آن آغاز به آن پايان انجاميد؟ و تو ندانستی که آن پايان چه بود.و اينک آغازی که از پس آن پايان آمده،تا پايان اين دگر چه باشد؟

مستی

2002-06-05T01:55:00.001-04:00

چنان مستم چنان مستم من امروزکه از غصه برون جستم من امروز مولانا

دریغ ورزیدن

2002-05-27T03:38:00.000-04:00

به تو نگاه مي کنمومی دانم که تنها نیازمند یکی نگاهیتا به تو دل دهدتا آسوده خاطرت کندبگشایدتتا به در آییمن پا پس می کشمو در نيم گشوده بروي تو بسته مي شود *مارگوت بيگل*

عشق

2002-05-27T03:29:00.000-04:00

من شعري خواهم نوشتبیکرانتا وسعت پهناور دلم را پرکندسرودی سر خواهم دادبی پایانتا عشق ناتمام مرا سرانجامی باشدوپرتپش ترازآبیهای بیکران مرگ را رستاخيز عاشقان خواهم کرد

2002-05-27T02:44:00.001-04:00

آه اين احساس

یـأس

2002-05-24T02:11:00.001-04:00

هپلي گفت: <چه کسی می‌گويد که دنيا تمام شده؟ چه کسی می‌گويد؟ چرا فرياد نمی‌زند؟ چرا تنها ناله می‌کند؟ چرا چشم باز نمی‌کند و نمی‌بيند؟ چرا سرش را برمی‌گرداند و خشم بيهوده‌اش را فرو می‌خورد؟ چرا حرفی نمی‌زند؟ مگر راهی هم برايش باقی می‌ماند؟ چرا بر نمی‌گردد؟ چرا دنباله حرفش را نمی‌گيرد؟ چرا بر حرف خودش صحه نمی‌گذارد؟ اصلا مگر حرفش اهمیتي دارد> او ديگر به چيزي اعتقاد ندارد. او حتي حرفهاي خودش را

آینده

2002-05-23T04:38:00.000-04:00

من به پيشگويي اعتقادي ندارم. به طالع بيني هم اعتقادي ندارم. به هيج جور فال، غيب گويي يا کف بيني هم اعتقادي ندارم. ندايي از درون من مي گويد:دنيا به پايان خود نزديک مي شود.

زندگی و مرگ

2002-05-22T01:43:00.000-04:00

تو زندگي را يک جرعه مي نوشيمن مرگ را قطره قطره مي چشم

خود پرستی

2002-05-03T00:35:00.001-04:00

خود پرستي نامبارک حالتيست که اندرو ايمان ما انکار ماست. مولانا

حرکت

2002-05-03T00:27:00.000-04:00

هنوز باور در انتظار حرکت است

شهر

2002-04-25T03:58:00.000-04:00

من در طبقه بيستم از يک ساختمان بلند زندگي مي کنم. در اين ساختمان صدها آپارتمان وجود دارند که در هر کدام مردماني زندگي مي کنند. ما ساکنين ساختمان همديگر را نمي شناسيم و در آسانسوري که بالا و پايين مي رود در سکوت کنار هم مي ايستيم. هر کسي مراقب است که نگاهش با ديگري تلاقي نکند.شبها وقتي از پنجره اتاقم بيرون را مي نگرم هزارها پنجره روشن و خاموش مي بينم. من مي دانم که در پشت اين پنجره ها مردماني

قضاوت

2002-04-20T02:21:00.000-04:00

من نمي دانمگر قامت منبه بلنداي آسمان بوداز آن بالا چه مي ديدمو آدمیان راچه سان قضاوت مي کردم.تو مي داني؟

شور

2002-04-16T06:37:00.024-04:00

ابر مي بارد ابر حس بر خاک دل چشمه ایست احساس جاري در رگهاي لحظه آه من چه دلم پر مي زند امشب و ديگر خودم نيستم از پيله در آمده ام پروانه اي شده ام پروازمی می کنم به سوي گلهاي شقايق به دنياي بنفشه ها و رنگين کمانهاي ابدي و چشمه سارهاي هميشه خندان آنجا که آدمها همديگر را حس مي کنند و دلسوزي والاترين احساسهاست که بر بقا هم مي چربد. **** من ابر بودم اکنون درختم زمين بودم اکنون آسمانم درد بودم اکنون

ابر درخت و آسمان

2002-04-14T18:59:00.000-04:00

ابر مي گريددرخت مي خنددآسمان مي انديشدمن مي گريم مي خندم مي انديشم

زندگی

2002-04-14T18:53:00.001-04:00

زندگي زيباست اي زيباپسند زنده انديشان به اين معنا رسندآنچنان زيباست اين بي بازگشت کز برايش مي توان از جان گذشت *نقل قول

حکمت و دانش

2002-04-14T18:24:00.001-04:00

بين دانشمند و شاعر مرغزاري سر سبز است پس اگر دانشمند از آن بگذرد حکيمي شود و اگر شاعر، پيامبري *جبران خليل جبران

درخت

2002-04-07T22:27:00.005-04:00

در سپيده دم بهار درخت از خود با من سخن گفت از ريشه هايش که در تمناي آب مي سوختند وشاخه هايش که پرتوهاي آفتاب را در آغوش مي فشردند از نسيمي که آواز رقص بود و خنکاي دلي که به تراوت شبنم رسيده بود آه درختي که در رگهايش جويبارهاي آب جاري اند خود بخشنده آبست نه نيازمند آن که برگهاي سبزش هداياي مهرند و حيات پرتوهاي نور يست که از لابلای شاخه هايش گذر کرده است. درخت ايمان منست به حيات گر نه عشق من