شوق دیدار

نه در قطارمسافری بود
نه در ایستگاه

نه چشمانی برراه
نه پروازی درنگاه

نه عزیمتی از انتظار
نه شوقی در وصال

واین همه را چه به سادگی پذیرفته ایم
که دلتنگی عاطفه مجنونانست
وتمنا احساسی بی حاصل

دوست داشتن تجارتیست پایاپای
چون پرستش بی نیازی
وتحقیرنیازمندی

عشق کلامیست بیگانه
ازگذ شته های دوردست
واسطوره های کودکان

آه دریغ ازلحظه ای
ولبخندی
حاکی ازرضایت دیدار
واشتیاقی
به ملاقات مجدد
بخششی بی نخوت

آه دریغ ازدوست داشتنی بی دریغ
سخنی لحنی آکنده ازمهربانی
ونوازشی بی جانبه

آیا فرا خواهد رسید روزی
که همگان دریابند
حقارت قدرتمندی
وشکوهمندی ضعف را؟

آیا فرا خواهد رسید روزی
که دوست بداریم
انسان را
دردردمندی اش
نه به اقتدارش
ومراتبش
به لحظه خواهش
والتماسش
به لحظه ایثار؟